Dijital ortodontide görüntüleme ekosistemi: CBCT, intraoral tarayıcılar ve 3D model doğruluğu

Ortodonti, kraniyofasiyal morfolojiyi anlama çabasında uzun süre statik ve iki boyutlu (2D) verilere bağımlı kalmıştır. Geleneksel tanı, üç boyutlu biyolojik bir gerçekliği iki boyutlu gölgeler (panoramik ve sefalometrik radyografiler) ile iç yapıyı görünür kılmayan alçı modeller üzerinden yorumlama çabasıydı; klinisyenin bilişsel yükü, teknolojik yetersizliği telafi eden asıl araçtı (Halazonetis, 2005). Günümüzde bu süreç veriye dayalı nesnel bir simülasyona dönüşmüştür: kron yüzeyleri intraoral tarayıcılarla mikron düzeyinde, kök ve iskeletsel anatomi CBCT ile milimetrik hassasiyette yakalanır; bu verilerin entegrasyonu tanıyı statik bir "anlık kayıt" olmaktan çıkarıp sonuçların öngörülebildiği bir "dijital ikiz" modeline taşır (Plooij ve diğerleri, 2011).